In mijn broek gepist.
Niet een paar druppels, ik kon het echt helemaal niet meer ophouden.
Toen ik het café uitging nergens aan gedacht, blijkbaar geen enkele aandrang. Onderweg naar het station gaf mijn lijf ook geen enkel signaal. In de stationshal moest ik opeens. En heel erg en heel snel!
Zoeken. De WC bleek aan de áchterkant, inchecken, lange tunnel door, uitchecken, links - rechts? oh, links. En dan de trap af. Een betaalautomaat versperde de weg! Tijdens het zoeken naar munten voelde ik het lopen langs mijn benen, onstuitbaar.
Op de WC veel, heel veel toiletpapier gebruikt om mijn benen, mijn onderbroek en de binnenkant van de pijpen een beetje droog te deppen. Gelukkig had ik een gevoerde winterbroek aan, van buiten was er volgens mij bijna niets te zien, ik kon gemorst hebben bij het handen wassen.
Maar wat voelde ik me een ouwe meelijwekkende sukkel.


Hoorde ik water stromen toen ik vlakbij de WC was? Was het in die kelder kouder? Volgens KU Leuven zijn koudeprikkels voor plasdwang een evolutionair bewaarde reflex. Wat was dan in de evolutie het voordeel van plassen als het koud werd?
En wat deed stromend water in de evolutie? Pissen in een urinoir lukt vaak beter als je de straal van die andere man hoort. Territorium afbakenen? Hebben vrouwen dat ook: horen plassen doet plassen? 

 


 
     Reageren