Toen Elien een paar weken later in mijn ouderlijk huis, bij opa en oma, op bezoek kwam, stond daar een typemachine op tafel voor de typelessen van mijn jongere zussen. Elien ging er meteen achter zitten en begon haar naam te typen, zoals ze dat al kon op het toetsenbord van de MSX.
Binnen de kortste keren raakten de type-armen met de letterhamertjes hopeloos in elkaar gehaakt.
"Wat een rare computer is dat!" zei ze.

Kinderen vinden de wereld zoals ze die leren kennen normaal. Vroeger is raar.

Wat voor ons vooruitgang is, is voor hen uitgangspunt.

Ze kennen ook maar één gezin, waarin ze opgroeien, dat vinden ze normaal.
Pas later ontdekken ze, wat niet normaal was.

 


     Reageren