Toen Elien van 4  bij haar opa en oma op bezoek kwam, in mijn ouderlijk huis dus, stond daar een typemachine op tafel voor de typelessen van mijn jongere zussen. Elien ging er meteen achter zitten en begon haar naam te typen, zoals ze dat al kon op het toetsenbord van de MSX.
Binnen de kortste keren raakten de type-armen met de letterhamertjes hopeloos in elkaar gehaakt.
"Wat een rare computer is dat!" zei ze.

Kinderen vinden de wereld zoals ze die leren kennen normaal. Vroeger is raar.

Wat voor ons nieuw is, is voor hen uitgangspunt.


 
     Reageren