Het allereerste programmaatje dat ik voor kinderen maakte was een doolhof.
Ik ben gek op doolhoven. Ik denk, omdat ze lijken op mijn eigen hoofd. Daarom houd ik ook van andere soortgelijke puzzels. (de mooiste die ik ken is de Vortex puzzle ) Sudoku's, cryptogrammen

Met MSX maakte ik een programma (App heet dat tegenwoordig ;-) dat doolhoven genereerde, telkens andere doolhoven.

Knap van mij. Zoals gezegd, ze waren telkens anders, ze waren altijd op te lossen en het vierkant was altijd helemaal gevuld met muurtjes.

In MSX-Basic kon je alleen "karakters" van 8 bij 8 pixels tekenen, het zag er ongeveer uit zoals de kop boven teletekst nu.
Later heb ik ook nog een versie geschreven in assembly! In MSX-Basic kon je alleen die blokjes van 8 bij 8 pixels tekenen, in assembly dunne lijntjes van 1 pixel breed.

Mijn nichtje Elien, dochtertje van Corrie, 4 jaar oud, kon en mocht al een beetje spelen op dat apparaat - ongelooflijk, de aantrekkingskracht van zo'n computer: het beweegt en je kunt het zelf sturen!

Toen het af was, ging ik op bezoek, deed mijn bandje in de cassetterecorder en laadde mijn pasgemaakte programmaaatje, terwijl zij nog bezig was zich aan te kleden, met wat hulp van haar moeder.
En het werkte! Er verscheen een doolhof op het TV-scherm.

In spanning zat ik te wachten tot ze nieuwsgierig naar me toe kwam.
Wat is dat, ome Flip?
Wat zie je?
Ik zie een rood vlokje en een blauw vlokje,. ("blokje" kon ze nog niet zeggen)
Ja, zei ik, en zie je ook de zwarte muren?
Kijk, met de joystick kun je het blauwe blokje sturen. En nu? vroeg ik.
Moet het blauwe vlokje naar het rode vlokje?
Precies!
En ja hoor, met een beetje hulp vond ze de weg door de doolhof naar het rode blokje.
En toen nóg een doolhof en nóg een.


 
     Reageren