Op 'ne keer was 'k an't hælpe op de boerderεεj. Mee de schup. Mær 'k krêêg aaltæ binne vεεf m'nuujte blaar op m'n hand æn binn'n 't k'tier was't'r dan hummel dur.
Dus dan deej'k 'ne zakdoek rond de steel van de schup um mèn studentehændjes te bescherme.

Ôme Wim was mee d'n traktor 'ne waoge zand komm'm brenge æn hij ston æfkes zô te kεεke æn toen zeej:

Zædde bang dæ de steel vööl wort?

 

Op een keer was ik aan het helpen op de boerderij. Met de schop. Maar ik kreeg altijd binnen een kwartier blaren op mijn handen en na een half uur was de huid dan helemaal doorgeschuurd.
Dus dan deed ik een zakdoek rond de steel van de schop om mijn studentenhandjes te beschermen.

Ome Wim had net met de traktor een wagen zand gebracht en hij stond eventjes te kijken en toen zei hij:

Ben je bang dat de steel vies wordt?

Voor de uitspraak zie Het kempenlands dialect van Casteren


     Reageren