Vorige week mocht ik opeens mijn werk niet doen in het wijkcentrum: Corona volgens het boekje

Als iemand mij verbiedt/belet datgene te doen wat mijn leven zin geeft, dan word ik in eerste instantie heel opstandig.
Maar als die opstandigheid niets uithaalt, en de dreiging van een verbod blijft bestaan, dan raakt mij dat diep. Iedere keer dat ik in het wijkcentrum kom, krijg ik het spaans benauwd (Onze Taal) .

Ik voel me afgewezen, ik mag niet zijn wie ik ben, ik word niet geaccepteerd, ik heb geen recht om te bestaan.

Gezwollen woorden, maar diep in mij voelt het zo.
In allerlei therapieën heb ik geleerd bij mezelf waar te nemen wat ik voel en erover te praten/schrijven.

Dat is alvast wat.
Helaas heb ik nog steeds bij het minst of geringste het gevoel dat de grond onder mijn voeten wordt weggeslagen; ik zou er toch eindelijk tegen moeten kunnen, ik zou tegen de tegenslagen en verwarringen van het leven opgewassen moeten zijn.

Maar nee dus undecided


 
     Reageren