Een therapeut zei ooit tegen mij: Je wilt terug in de baarmoeder, maar je kunt niet terug. Je zult moeten leven zoals je nu bent.

Dramatherapeute Katrin zei me deze week: stel je een plaats voor waar je helemaal veilig bent.

Daar hoefde ik niet lang over na te denken: dat was in de baarmoeder.
Mijn geboorte zat er aan te komen, het leven in, en dat begon meteen moeilijk.
Maar tot dat moment zat ik daar prima, in de baarmoeder.
Ik stelde me voor dat ik in de vliezen in de baarmoeder zat, alles donkerpaars en zacht, maar sterk.
In foetushouding liggend, helemaal omgeven door veiligheid.

Stel je voor, dat je ook in het dagelijks leven omgeven bent door zo'n veilig paars omhulsel, zei Katrin, vooral als het moeilijk wordt.

 

Tijdens de meditatie van vanavond zei Ine:
Stel je een meer voor, soms stil spiegelend, soms onrustig golvend.

Ik stelde me voor, dat ik in een donkerpaars omhulsel op dat meer dreef, als een groot ei, rustig dobberend en deinend of door hoge golven omhoog en omlaag gegooid: volledig onkwetsbaar.

Opeens kwam er een andere baby in zo'n donkerpaars ei aangedreven: mijn broertje Walther natuurlijk. Samen werden we door het water gewiegd of door de golven heen en weer gesmeten. En er kwam nóg zo'n baby, en nóg een. Toen kwam er nóg een baby in zo'n paars ei op de golven drijven, maar de zee werd woest met huizenhoge golven en die baby sloeg tegen de rotsen te pletter.
Toch kwamen er daarna nog meer baby's, uiteindelijk dreven we daar met z'n achten.

Een tijdje later begon het opnieuw verschrikkelijk te stormen en ook Walther werd tegen de rotsen te pletter gesmeten.

Maar, net als de anderen bleef ik zelf ongedeerd.