Joke vertelde me dat de Maya's een god van de zelfmoord hadden.

En warempel, in Een informatiepakket van het Centrum voor Mondiaal Onderwijs staat het ook.
En dat CMO is voortgekomen uit het Derde Wereld Centrum, waar ik ook ooit deel van heb uitgemaakt. Dus dan klopt het.

Ixtab is de godin van de zelfmoord. Volgens de Maya's gaan de mensen die zelfmoord plegen direct naar het paradijs.
Daarom pleegden de Maya's van vroeger vrij snel zelfmoord, als ze het leven even niet meer zagen zitten.
Ixtab wordt afgebeeld met een strop om de hals.

Read more: Ixtab and Maya religion


Mijn god,
die in mijn hoofd,
is een samenraapsel uit allerlei godsdiensten,
en die Ixtab krijgt daar nu meteen een ereplaats!


De godin van de zelfmoord krijgt bij mij een ereplaats. Ik neem aan dat ze die plaats bij jou, bij de meeste mensen, niet krijgt. Bij jou/jullie is zelfmoord niet aan de orde, hoop ik. Bij mij is de doodswens op dit moment ook niet acuut, maar wel latent. Lang geleden heb ik wel een poging gedaan.
Als ik depressief ben denk ik vaak “was ik maar dood”, maar dat is niet hetzelfde als “ik wil dood” en dan nog is het een grote stap naar het daadwerkelijk ondernemen van die onherroepelijke actie.

Het was voor mij een enorme opluchting te lezen dat er een Godin voor de zelfmoord is, dat het dus iets is waar je je niet voor hoeft te schamen, waar je je niet schuldig over hoeft te voelen. Eindelijk erkenning voor het feit dat het leven te zwaar kan zijn, dat je dan weg mag. Gewoon door een officiële nooduitgang; dat je niet stiekem uit het raam hoeft te springen. En dat je niet de vloek van de goegemeente achter je aan krijgt.

Dat zelfmoord ingaat tegen alles wat leven is, tegen alle leef-regels, dat blijft. Het leven is er om geleefd te worden, tot alle levensenergie op is. En voor nabestaanden is het verschrikkelijk om te verwerken.
Maar bij ondraaglijk, geestelijk of lichamelijk lijden mag je het leven afbreken, zegt Godin Ixtab.