Vandaag weer eens op TV: Staatsbosbeheer heeft de natuur zijn eigen gang laten gaan.
Ze hebben zand gestort in een beek, want de bedding was weggespoeld door bedrijven van mensen, waardoor de oevers waren verdroogd, zodat er beuken zijn gaan groeien.
Nu ze dat zand hebben gestort, worden de oevers weer natter. De beuken gaan dood en de elzen, die daar "oorspronkelijk" (vanaf de oorsprong!) stonden komen terug.
"De natuur herstelt zich."
Prima.
Ik vraag me wel af waarom er elzen moeten staan in plaats van beuken - de natuur had zich aangepast aan de bedrijvigheid van de mensen. Moeten wij mensen dan opnieuw ingrijpen en er weer elzen laten groeien omdat die er vroeger ook stonden?
Maar goed.

Het gaat me om het beeld van de natuur.
De stekjes die ik met een mes van een andere plant heb afgesneden, krijgen daarna in mijn bloempotten weer wortels.
Het gras groeit weer aan, als ik het gemaaid heb. (Komt voor.)
En mijn haar ook, als ik het heb laten knippen. (Komt ook voor.) 
Maar niemand zal zeggen "de natuur herstelt zich".

Nederland is één grote tuin.
Met veel beton, asfalt, staal en plastic erin, maar de rest is een tuin.
Doe niet alsof in die tuin een mythiese oerkracht huist, wild en magies, waar de mens buiten staat.
De mens is zelf ook natuur, wel heeft hij buitensporig veel invloed op de andere dieren, de planten, het milieu, op de mens zelf. Op al het Leven op Aarde.
 


Vaak wordt een scheiding gemaakt tussen natuur en cultuur.
Cultuur is dan alles wat door mensen is gemaakt
en natuur is alles wat niet door mensen is gemaakt.
Maar mensen zijn zelf ook natuur, en niet door mensen gemaakt.
Wij zijn een heel klein, maar woekerend deel van het Leven op Aarde.


 
     Reageren